Cóż więc w nim takiego niezwykłego? Towarzystwo w jakim dane było mi go spędzić. Towarzystwo dla którego warto byłoby rzucić wszystko… Tak, Twoje towarzystwo, jedyna.
Dziękuję Ci żabko za kompletnie wszystko…

Po prostu za Tobą szaleję…

…i ciągle proszę o jeszcze.

PS A i wam chłopaki dzięki wielkie, bo bardzo miło było

…nim blask Twych promieni znów mnie przytłoczy
pozwól choć na chwilę zmrużyć me oczy…

I choć według obietnic formuła miała być troszkę odmienna, coraz częściej nachodzi mnie chęć wylania wszystkich moich myśli właśnie tu. Tu, gdzie siebie nie do końca rozumiem nawet ja sam.. ale też tu, gdzie pomimo tego właśnie niezrozumienia mam chociaż jakąkolwiek szansę na ‘wysłuchanie’…

Tak, jest mi źle.

No ale cóż. Przejdzie… Przejść musi… Zawsze przecież przechodzi. Prawda?

…a noc przecież długa przede mną…

Jednak nie będę się tu rozpisywał gdzie mi te wszystkie godziny uciekły. I choć przyznam, że miałem taki zamiar (a w dodatku kilka zdań tekstu niejako opisujące to ‘co się działo’), po prostu nie chcę aby z moich notatek powstał typowy ‘lifeblog’. Dlatego też w ogromnym skrócie, co mnie pochłonęło:

1. Przede wszystkim szkoła. I bynajmniej nie chodzi tu o moją naukę, a po prostu kilka niewielkich zadań o których napisanie zostałem poproszony przez kumpli, którym niejako miało to pomóc w zaliczeniu klasy.
2. Pierwsze kontakty z bardziej profesjonalnym oprogramowaniem do składania filmów, gdzie mały zasób wiedzy z tej dziedziny wydłużył czas pracy praktycznie dwukrotnie (film 15minutowy, a niemal całe południe ‘zabawy’ ).

Do tego dochodzi moja samoorganizacja (a raczej jej kompletny brak…), i jakieś takie wszechobecne zmęczenie (przedwakacyjne zapewne ).

No ale nie użalając się zbytnio nad sobą wyglądamy do przodu, i tak:

MySQL i php od następnego tygodnia ruszę na pewno, bo przyznam, że nakręciło mnie to strasznie. Postaram się też wziąć czynny udział w remoncie mojej aktualnej klasy. Z resztą jedną z planowanych zmian jest wprowadzenie gniazdek elektrycznych, co jest mi bardzo na rękę (nareszcie dam odpocząć baterii w lapku ). I póki co to tyle, aby słów na wiatr znów nie rzucać.

Korzystając jeszcze z okazji, gratuluję Frasiu! Naprawdę „zrobiłeś wszystko”.   …Wielka szkoda tylko, że reszta klasowej ‘Elyty’ już na swoje nie wyszła. Ale panowie, jeszcze dacie radę.

Za poligon doświadczalny robić będzie oczywiście moja tzw. ‘oficjalna’ strona www – Fro’s Site. Dodam, że strona ta postawiona jest na serwerze do którego mam praktycznie nieograniczony dostęp. Jakim cudem ? Również kiedyś rozwinę. Co do samej strony, zachęcam oczywiście do testowania wszystkiego co uda mi się na niej stworzyć, oraz do dzielenia się uwagami/spostrzeżeniami na ten temat.

A więc ? <?php echo ‘HelloWorld’; ?>

Sorry, dawno nie pisałem, ale nie miałem kompletnie o czym…

Miałem o czym. Wiele razy też miałem chęć napisania coś od siebie, od środka. Ale jak widać, chęć wystarczającym czynnikiem nie jest. No ale nie o tym chciałem…

Co się zmieniło ? W najważniejszej sferze mojego życia praktycznie nic. Nadal ta sama, ukochana idealna – Aś. Nadal Ci sami best friends – wy sami wiecie, że o was właśnie piszę. Nadal jestem też wiecznie zamyślony, ze swoim wyimaginowanym światem, i odmiennym (często raczej na złość ) zdaniem. I w końcu nadal jestem bardziej happy niż sad.

No ale co się w końcu zmieniło ? Wiele. Naprawdę. Dlatego też pozostawię ten temat na jedną z kolejnych notek.

Forma oczywiście, jak z każdym powrotem troszkę ulegnie zmianie. Nie będzie to już raczej misterious (przynajmniej nie tylko). Co w takim razie ? Wyjdzie.

I tak – krótko, chaotycznie ale welcome back...

Jest natomiast druga strona, dziś przeważająca. Życie me, wraz z moją osobą, ostatnio tak zmienne, że ciężko dobrać jakieś trafne porównanie. I dlatego też, dla odmiany, będą te dobre strony ‘wszystkiego’.

I nie bez powodu to wszystko. Po przeanalizowaniu ostatniego okresu mego żywota, jak nigdy, pomiędzy tym co złe, znalazło się wiele aspektów pozytywnych. Jakich? Sam nie wiem czy jest sens rozpisywać się przy każdym z nich, no ale…

(i tu zaznaczam, że kolejność jest raczej przypadkowa, bo wszystko co wymieniam ma dla mnie naprawdę niepowtarzalną wartość)

Mam przyjaciół, i choć ciężki mój charakter, a i osobowość niekoniecznie przyjazna, gdzieś tam są. Licznością może nie powalają, ale ‘jakością’ na pewno. Spaidi, Paweł (PeeJay), Frasiu, Kravitz dzięki… że jesteście.

Mam moją Asię, najukochańszą gwiazdeczkę, na zachmurzonym niebie mego popapranego życia… Kocham Cię.

Mam zainteresowania i pasje którym oddaje się bez reszty, a których wiecznie mi brakowało…

Mam też masę rzeczy, których tu nie wylistuję z racji, że wartość ich jest raczej osobista. Jedno jest pewne, mam świadomość, że potrafię być szczęśliwym człowiekiem. Może nie bez przerwy, ale te krótkie chwile naprawdę wiele dla mnie znaczą.

Jeszcze na sam koniec muszę podziękować jednej osobie która ostatnio bardzo podniosła mnie na duchu. Darek (wiem, że kiedyś to przeczytasz i dobrze będziesz wiedział, że to właśnie o ciebie chodzi), chyba nie muszę pisać jak bardzo cenię sobie Twoje słowa. I mimo, że nie mamy zbyt wielu okazji do rozmów jesteś dla mnie naprawdę wielkim człowiekiem. Dzięki za wiarę… Be cool.

(Sam nie wiem czy ta notka została ukończona. Mam jedynie pewność, że nawet w takiej formie jest warta zamieszczenia.)

A…ale nie potrafie… gdy słów brak. I siedzi we mnie wszystko. Kotłuje się. Dobre ze złym… Śmieszne ze smutnym… Słodycz z goryczą… Happy and sad…

I wzrasta ciśnienie. Wzrasta by wylać… całe me wnętrze. Lecz co to będzie ? Smutek i żal ? Radość i śmiech ? Określić nie umiem, choć wybór prosty mam… Happy lub sad.

Jednak czy nienawiść ta nie była spowodowana tylko i wyłącznie zmęczeniem ? Już teraz mogę napisać, że tak właśnie było.

Dlaczego tylko piszę w czasie przeszłym ? Bo coś się zmieniło. Teraz ogólne zmęczenie organizmu rozeszło się na cały dzień. Powoli też przyzwyczajam się do tego. Przestaję odczuwać potrzebę snu. ‘Zażywam’ go dziennie nawet dwukrotnie mniej niż przed kilkoma laty. I jestem pewien, że potrafię jeszcze mniej.

I przez to właśnie zmieniło się moje podejście do pór wczesno-porannych. Pór które ukochałem sobie ponad każde inne. Za co ? Za tą wewnętrzna pustkę. Uczucie, że zaczynam życie od zera. Żadnych problemów, spraw ‘na wczoraj’, zamieszania…

Tylko idę…I nie myślę. Nie umiem. Jest zbyt wcześnie. Część ‘mnie’ odpowiedzialna za to wszystko jeszcze dosypia. Dosypia by za krótką chwilę wlać we mnie całe moje życie. Przeszłość której tak nienawidzę, przyszłość której wiecznie poszukuję i teraźniejszość, której nie potrafię zrozumieć, choć tak bardzo bym chciał…

Koniec. Autobus już jest. Wsiadam, i wszystko wraca do ‘normy’… Ale już nie boli. Nie tak jak kiedyś. Bo wiem, że jeszcze ‘tam’ wrócę, prędzej czy później…

A słowa ? Czy nie powinny mi pomóc ? Choć trochę to uprzątnąć, zebrać do kupy ?

Nie, to w nich ten bałagan jest zawarty. To one mieszają… one ranią. Choćby pośrednio, ale zawsze gdzieś tam są.

Po raz kolejny wracam do domu nocą. Po raz kolejny obiecywałem, że będę wcześniej. Ponownie też widzę te oczy ludzkie tępo wpatrzone gdzieś tam w przestrzeń. Twarze bez uśmiechu, bez smutku. Zmęczenie wisi w powietrzu. Dzień jak każdy inny mógłbym rzec. Lecz nie. Nie dla mnie. Niby twarz ta sama, a i wzrok równie tępy. jednak ‘tam w środku’ już zupełnie inaczej. Pusto. Smutno. Źle. I ciężko mi pisać o tym… Tylko dwa zdania:

Kocham Cię najdroższa. Czy jeszcze mi wybaczysz… ?

Mówiłem, że nie będę. Znalazłem już nawet inny sposób na ‘wylewanie’ siebie. Jednak w ostateczności wróciłem do blogowania. Z jednej strony, bo chciałem, z drugiej, bo tego potrzebuję.

Nie sprawdziły się: kartka, przyjaciele, trzymanie wszystkiego w sobie.  Jestem więc spowrotem…